The Blue Wall of Silence (2025)

The Blue Wall of Silence (2025)

Dit werk verwijst naar de informele code onder politieagenten in de VS om wangedrag van collega’s te verzwijgen. In mei 2025 begon ik in het Abdijatelier in Heeswijk-Dinther aan dit project. Het werk bestaat uit 96 A5-vellen met namen van door politiegeweld vermoorde, voornamelijk zwarte Amerikanen.

Dragers van herinnering en angst

Het noteren van de namen riep emoties op van woede, verdriet en verlies. De vellen, verder bewerkt met tekentechnieken, werden dragers van herinnering en angst, als huiden die het gewicht van racisme en geweld tonen.

Blauw is de stilte na het woord (2025)

Uit The Blue Wall of Silence ontstond Blauw is de stilte na het woord. In dit werk ontbreken de namen: zij verschijnen slechts als leegtes binnen het blauwe veld. Elke weggelaten naam markeert een uitgewist leven. De berekende afstand tussen de namen creëert ritme en ademhaling. De blauwe vlakken functioneren als pauzes, waardoor het verzwijgen tastbaar wordt. Het werk is een politiek statement over stilte en verlies.

An ascriptive system (2025)

Waar Blauw is de stilte na het woord de nadruk legt op leegte en verzwijgen, onderzoekt An ascriptive system hoe namen functioneren binnen systemen die levens bepalen. Tijdens het werken ontstond het idee om namen te benaderen als verwijzing naar ponskaarten, ooit gebruikt als informatieopslag. Deze systemen zijn niet neutraal, maar leggen vanaf de geboorte vast en bepalen mogelijkheden. Op vergelijkbare wijze wordt het leven van zwarte mannelijke Amerikanen vaak al vóór hun geboorte ingekaderd door maatschappelijke structuren. In dit werk zijn namen geperforeerd; wat achterblijft is de leegte.